«صنم» به کتابفروشی‌ها رسید

به گزارش خبرگزاری صدا وسیما، «صنم» به زندگی اسیران جنگ تحمیلی می‌پردازد و از دوران اسارت سیدمحمدرضا تدین‌نبوی می‌گوید. این کتاب تلاش کرده است خاطرات دوران اسارت این اسیر را به مخاطب ارائه دهد و بازنمایی‌ای باشد از اسارت همه اسیران جنگ؛ هرچند که به دلیل فاصله زمانی زیادی که از آن زمان تاکنون شکل گرفته، احتمال فراموشی خاطرات بسیاری وجود دارد.

ابراهیم امیدی در مقدمه کتاب درباره نگارش این اثر آورده است که: «دوازده‌سالم بود که گفتند آزادگان کشورمان به وطن برمی‌گردند. یکی از این آزاده‌ها از جوانان روستای خودمان بود. از بزرگ و کوچک رفتیم به استقبالش. جمعیت آن‌قدر زیاد بود که نتوانستم از ماشینی که سوارش بودیم، پیاده شویم. من همه‌چیز را از توی ماشین دیدم و چیزی که از او در ذهنم ماند تصویر مردی بود لاغر با چهره‌ای سوخته و استخوانی به‌گونه‌ای که وقتی از روی پشت‌بام خانه‌شان به ابراز محبت مردم جواب می‌داد توان ایستادن روی پاهایش را نداشت. بعد از آن روز هر بار که او را می‌دیدم، دوست داشتم از او بپرسم چه اتفاقی برای او و همرزمانش افتاده اما صدافسوس که این امکان را نداشتم و او چندسال بعد از میان ما رفت.

سال‌ها گذشت تا اینکه دفتر هنر و ادبیات اسارت در حوزه هنری راه‌اندازی شد و همین فرصتی شد تا منی که سال‌های جوانی را پشت سر گذاشته و خاطره‌ها از آزاده‌ها شنیده بودم، پای صحبت یکی از آزادگان بنشینم. راوی این کتاب سیدمحمدرضا تدین‌نبوی اهل روستای فدافن کاشمر است. او به خاطر مشکل ریوی ناشی از حمله شیمیایی عراق به سومار، بعد از بازنشستگی از بهداری ارتش، در روستای مزلقان شهرستان ساوه زندگی می‌کند زیرا هوای آلوده تهران برای او سم است.»

در بخشی از متن کتاب «صنم» می‌خوانیم:

سرهنگ نگاهی به داروهای مرتب‌چیده‌شده توی قفسه انداخت و کارمان که تمام شد، پشت میز نشست و گفت: «مگه تعهد نداده بودی کسی فوت نکنه؟ پس چی شد؟ چرا این دو نفر مردن؟» گفتم: «بله، تعهد داده بودم اما نه برای آدم هشتادوپنج‌ساله و بیمار تیفوسی. غیر از این، من و دکتر عبود برای بازدید به آشپزخونه رفتیم و دیدیم متأسفانه وضعیت خوبی نداره. شما با یه تانکر هم توالت رو خالی می‌کنید هم توی همون تانکر برامون آب می‌آرید. بیشتر اسهال و بیماری‌ها مال همین آب آلوده‌ست.»